W przypadku silnie obciążonego wału (obciążenia skręcające, zginające, często także zmęczeniowe) typowo dobiera się stal konstrukcyjną o lepszych parametrach wytrzymałościowych niż stale ogólnego przeznaczenia. W praktyce oznacza to materiał, który dobrze znosi obciążenia dynamiczne oraz może być poddany obróbce cieplnej (np. ulepszaniu cieplnemu), aby uzyskać korzystne połączenie wytrzymałości i plastyczności.
Odpowiedź "45H" wskazuje stal, którą w zadaniach egzaminacyjnych i materiałach dydaktycznych łączy się z wykonywaniem bardziej odpowiedzialnych części maszyn, w tym wałów pracujących pod większym obciążeniem. Taki wybór jest zgodny z zasadą doboru: im większe obciążenie wału, tym wyższe wymagania względem wytrzymałości i możliwości poprawy właściwości przez technologię.
- "St3" to typowa stal niskowęglowa o zastosowaniach ogólnych. Jest łatwa w obróbce i spawaniu, ale jej parametry wytrzymałościowe są zwykle niewystarczające dla wałów silnie obciążonych (ryzyko trwałego odkształcenia lub pęknięć zmęczeniowych).
- "Zl200" oznacza żeliwo. Żeliwa mają dobre właściwości odlewnicze i tłumienie drgań, ale są bardziej kruche niż stale, dlatego typowo nie są podstawowym wyborem na silnie obciążone wały narażone na skręcanie i zginanie.
- "N9" nie jest w tym zestawie typowym oznaczeniem materiału przeznaczonego na silnie obciążone wały w porównaniu ze stalą konstrukcyjną wskazaną jako "45H". W zadaniu egzaminacyjnym pełni rolę dystraktora, który ma sprawdzić, czy zdający rozpoznaje właściwą grupę materiałową dla wałów.
Wskazówka egzaminacyjna: przy doborze materiału na wał najpierw wyklucz żeliwa oraz stale "miękkie" ogólnego przeznaczenia, a następnie wybierz stal kojarzoną z elementami odpowiedzialnymi i możliwością obróbki cieplnej.
