Klasyfikacja ortez według działania biomechanicznego opiera się na tym, jaki jest dominujący mechanizm ich wpływu na narząd ruchu. W praktyce klinicznej jedna orteza może łączyć kilka funkcji, ale zwykle da się wskazać funkcję wiodącą.
"Korekcyjna" jest właściwa wtedy, gdy działanie polega na wywieraniu aktywnych sił korekcyjnych na struktury kostno-stawowe po to, aby stopniowo poprawiać ustawienie segmentu ciała i redukować deformację (np. w wybranych deformacjach stóp czy w wadach postawy). Istotą nie jest samo "usztywnienie", lecz ukierunkowana zmiana ustawienia.
Dlaczego pozostałe typy nie pasują do opisu korekcji?
- "Odciążająca" skupia się na redukcji obciążenia przeciążonych lub uszkodzonych struktur poprzez przeniesienie sił na inne obszary. Celem jest zmniejszenie nacisku/sił w danym przedziale, a nie zmiana osi czy ustawienia jako nadrzędny mechanizm.
- "Stabilizująca" ma za zadanie ograniczyć nadmierny zakres ruchu przy zachowaniu funkcjonalności. Daje kontrolę i bezpieczeństwo stawu, ale nie eliminuje ruchu całkowicie i nie musi generować sił prowadzących do korekcji deformacji.
- "Unieruchamiająca" służy do maksymalnego ograniczenia lub eliminacji ruchu (np. po urazach lub zabiegach). To działanie "zatrzymujące ruch", a nie "korygujące ustawienie".
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozpoznaj, czy opis mówi o zmianie ustawienia (korekcja), zmniejszeniu obciążenia (odciążenie), kontroli ruchu (stabilizacja) czy blokadzie ruchu (unieruchomienie). To ogranicza pomyłki między stabilizacją i unieruchomieniem oraz między korekcją i odciążeniem.
