Gleby bardzo lekkie (zwykle piaszczyste) mają niską pojemność wodną i słabszą zasobność, dlatego w zmianowaniu dobiera się gatunki, które lepiej znoszą takie warunki oraz ogranicza udział roślin o wysokich wymaganiach stanowiskowych. Istotne jest też, aby następstwo roślin nie pogarszało struktury i żyzności gleby.
Odpowiedź "Ziemniaki, owies, łubin żółty, żyto" jest właściwa, ponieważ zawiera gatunki powszechnie uznawane za bardziej tolerancyjne na słabsze stanowiska:
- owies i żyto są zbożami, które relatywnie dobrze radzą sobie na glebach lekkich,
- łubin żółty (roślina motylkowa) może wspierać stanowisko poprzez wiązanie azotu i wnoszenie materii organicznej, co na słabych glebach jest szczególnie cenne,
- ziemniaki bywają uprawiane na glebach lżejszych (przy właściwej agrotechnice), a ich miejsce w płodozmianie może być uzasadnione w gospodarstwach o takim profilu produkcji.
Pozostałe propozycje są mniej trafne dla gleb bardzo lekkich, bo zawierają rośliny częściej kojarzone z lepszymi stanowiskami lub bardziej wymagające pod względem wody i żyzności. Przykładowo buraki cukrowe to uprawa wymagająca i w praktyce częściej planowana na glebach bardziej zasobnych. Z kolei zestawy z dużym udziałem roślin o wyższych wymaganiach (np. rzepak ozimy) zwiększają ryzyko niepowodzenia na glebach bardzo lekkich.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: na słabych, lekkich glebach częściej sprawdzają się żyto i owies, a włączenie motylkowych jest korzystne dla bilansu azotu i poprawy stanowiska. Odpowiedź należy więc oceniać przez pryzmat dopasowania gatunków do warunków glebowych, a nie tylko przez "popularność" roślin w regionie.
