Odczyt z suwmiarki wykonuje się zawsze jako suma dwóch składowych: wartości z podziałki głównej oraz dodatku z noniusza.
- Podziałka główna: odczytaj liczbę pełnych milimetrów, które znajdują się po lewej stronie zera noniusza (czyli do miejsca, gdzie zaczyna się skala noniusza). To jest "część całkowita" wyniku.
- Noniusz: znajdź tę kreskę noniusza, która najdokładniej pokrywa się z kreską na podziałce głównej. Numer tej kreski (w zależności od typu noniusza) odpowiada ułamkowi milimetra, który należy dodać do części z podziałki głównej.
Odpowiedź "16,10 mm" jest poprawna, ponieważ odpowiada sytuacji, w której część z podziałki głównej wskazuje 16 mm, a z noniusza wynika dodatek 0,10 mm (kreska dopasowania daje właśnie 0,10 mm).
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo wynikają z typowych pomyłek:
- "20,10 mm" sugeruje błędne odczytanie pełnych milimetrów (przesunięcie o kilka działek na skali głównej) mimo że zero noniusza nie znajduje się w okolicy 20 mm.
- "14,10 mm" wskazuje na zaniżenie części całkowitej (odczyt z niewłaściwego miejsca skali głównej lub nieuwzględnienie, że przekroczono już 15 mm).
- "11,10 mm" to jeszcze większe zaniżenie wynikające zwykle z odczytu nie od zera noniusza, lecz od innej kreski lub z pominięcia zasad sumowania skali głównej i noniusza.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw zlokalizuj zero noniusza i odczytaj pełne milimetry, a dopiero potem szukaj kreski idealnego pokrycia na noniuszu. Unikniesz w ten sposób błędów o kilka milimetrów.
