Boraks z gliceryną (tetraboran sodu w glicerynie) jest preparatem stosowanym miejscowo w jamie ustnej jako środek o działaniu antyseptycznym oraz przeciwgrzybiczym. W praktyce opieki nad osobą chorą i niesamodzielną najważniejszą przesłanką do jego użycia podczas toalety jamy ustnej jest podejrzenie lub stwierdzenie pleśniawek, czyli kandydozy jamy ustnej.
Pleśniawki zwykle objawiają się białym nalotem lub grudkowatymi zmianami na błonie śluzowej (język, policzki, podniebienie). Częściej występują u osób z obniżoną odpornością, po antybiotykoterapii, z cukrzycą oraz u pacjentów leżących, u których higiena jamy ustnej bywa utrudniona. W takich okolicznościach zastosowanie boraksu z gliceryną ma uzasadnienie, bo celuje w problem zakażenia drożdżakowego i wspiera odkażanie zmienionych miejsc.
Odpowiedź "występowanie próchnicy wszystkich zębów" jest nieprawidłowa, ponieważ próchnica to choroba tkanek zęba wymagająca diagnostyki i leczenia stomatologicznego; preparat przeciwgrzybiczy/odkażający nie rozwiązuje przyczyny ubytków. Odpowiedź "stałe stosowanie całkowitej protezy zębowej" także nie jest wskazaniem sama w sobie: protezę należy czyścić i właściwie przechowywać, a leczenie wdraża się dopiero przy objawach infekcji lub podrażnienia. Odpowiedź "krwawienie po ekstrakcji zęba" jest błędna, bo to sytuacja wymagająca postępowania hemostatycznego i kontroli, a nie stosowania preparatu ukierunkowanego na zakażenie grzybicze.
Na egzaminie warto zapamiętać: boraks z gliceryną = problem błony śluzowej i białe naloty (pleśniawki), a problemy zębów lub krwawienie po zabiegu to inna ścieżka postępowania.
