Sztuczne unasiennienie suki jest metodą wspomaganego rozrodu, którą rozważa się wtedy, gdy krycie naturalne nie może się odbyć albo wiąże się z nadmiernym ryzykiem lub niską skutecznością. W praktyce weterynaryjnej wskazania grupuje się na przeszkody behawioralne i fizyczne.
Odpowiedź "brak pierwszego potomstwa" jest poprawna jako to, co nie jest wskazaniem: fakt, że suka nie miała jeszcze miotu (pierwiastka), nie oznacza automatycznie problemu z kryciem czy zapłodnieniem. Młoda, zdrowa suka może skutecznie zostać pokryta naturalnie, więc sama "pierwszoródność" nie uzasadnia zabiegu.
Pozostałe odpowiedzi opisują sytuacje, które mogą stanowić realne wskazania do SI:
- "awersja suki do psów" – gdy suka odrzuca samca lub nie dopuszcza do krycia mimo prawidłowej rui, procedura może ominąć barierę zachowania.
- "agresja zwierząt" – agresja podczas prób krycia zwiększa ryzyko urazów u obu zwierząt i obsługi; wtedy SI bywa wybierana ze względów bezpieczeństwa.
- "dysproporcja masy ciała zwierząt" – znaczna różnica wielkości może utrudniać lub uniemożliwiać skuteczne i bezpieczne krycie, dlatego kontrolowane unasiennienie jest uzasadnione.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o SI szukaj odpowiedzi opisujących konkretną przeszkodę (behawior, anatomia, bezpieczeństwo, logistyka), a nie samego celu hodowlanego "uzyskania potomstwa".
