Wskaźnik bieżącej płynności (często nazywany też "current ratio") służy do oceny, czy jednostka ma wystarczające aktywa obrotowe, aby terminowo regulować zobowiązania krótkoterminowe. Intuicyjnie można go rozumieć jako odpowiedź na pytanie: "Ile złotych aktywów obrotowych przypada na 1 zł zobowiązań bieżących?".
Jeżeli wartość wskaźnika rośnie (tu: z 1,3 w 2008 r. do 1,4 w 2009 r.), to oznacza, że relacja aktywów obrotowych do zobowiązań krótkoterminowych poprawiła się. W praktyce najczęściej interpretuje się to jako zwiększenie zdolności jednostki do spłaty bieżących zobowiązań, czyli poprawę płynności finansowej w krótkim okresie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Stwierdzenie o zmniejszeniu zdolności do spłaty bieżących zobowiązań jest sprzeczne z kierunkiem zmiany wskaźnika: wzrost wskaźnika standardowo oznacza poprawę (a nie pogorszenie) bieżącej wypłacalności.
- Opcje o rentowności kapitałów własnych dotyczą innego obszaru oceny przedsiębiorstwa. Rentowność opisuje efektywność generowania zysku w relacji do kapitału własnego, a nie zdolność do spłaty zobowiązań w krótkim terminie.
- Nawet jeśli w rzeczywistości zmiany płynności mogą pośrednio współwystępować ze zmianami rentowności, z samej informacji o wzroście wskaźnika bieżącej płynności nie da się wprost wyprowadzić wniosku o wzroście lub spadku rentowności kapitałów własnych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się pojęcia "płynność" i "rentowność", warto najpierw rozdzielić je w głowie na dwa bloki: płynność = wypłacalność krótkoterminowa (bilans), rentowność = zyskowność (wynik finansowy). To zmniejsza ryzyko wyboru odpowiedzi "na skojarzenie".
