Wskaźnik płynności gotówkowej (cash ratio) to najbardziej "surowy" wskaźnik płynności: pokazuje, jaka część zobowiązań bieżących może zostać spłacona natychmiast samą gotówką (środkami pieniężnymi) bez sprzedaży zapasów czy ściągania należności.
Stosujemy wzór:
wskaźnik płynności gotówkowej = środki pieniężne / zobowiązania bieżące
Można go zapisać jako liczbę dziesiętną (np. 0,10) albo jako procent (10%). Kluczowe jest, aby dla wszystkich przedsiębiorstw policzyć ten sam iloraz i porównać wyniki.
Dla danych z tabeli:
- "A": 1680 / 16800 = 0,10 = 10%
- "B": 910 / 26000 = 0,035 = 3,5%
- "C": 900 / 15000 = 0,06 = 6%
- "D": 850 / 10000 = 0,085 = 8,5%
Najwyższy wskaźnik oznacza najlepszą zdolność do natychmiastowej spłaty zobowiązań bieżących samą gotówką. Ponieważ 10% jest największe, najwyższy wskaźnik ma przedsiębiorstwo "A".
Dlaczego pozostałe wyniki są gorsze?
- "D" ma 8,5% – mimo stosunkowo niskich zobowiązań, gotówki jest mniej niż w relacji "A", więc wskaźnik jest niższy.
- "C" ma 6% – udział gotówki w zobowiązaniach jest jeszcze mniejszy.
- "B" ma 3,5% – najniższa relacja, bo przy porównywalnej gotówce zobowiązania są bardzo wysokie.
Typowe pułapki na egzaminie: wybór firmy z największą kwotą gotówki zamiast największego ilorazu, odwrócenie ułamka (zobowiązania/środki) oraz błędy w przecinku przy zamianie na procent (0,085 to 8,5%, a nie 0,85%).
