Wskaźnik płynności szybkiej (quick ratio) służy do oceny, czy jednostka jest w stanie spłacić zobowiązania krótkoterminowe przy wykorzystaniu najbardziej płynnych składników majątku obrotowego, bez konieczności upłynniania zapasów.
Ogólna idea obliczenia
Najpierw ustala się wartość "płynnych aktywów obrotowych" wskazaną w zadaniu (w praktyce są to przede wszystkim środki pieniężne i ich ekwiwalenty, inwestycje krótkoterminowe oraz należności krótkoterminowe; zapasy zazwyczaj są wyłączane). Następnie dzieli się tę kwotę przez wartość zobowiązań krótkoterminowych z tabeli i ewentualnie przelicza na procenty.
Interpretacja wyniku
Wynik 100% oznacza relację 1,0: płynne aktywa obrotowe są równe zobowiązaniom krótkoterminowym. W praktycznej interpretacji sugeruje to, że przy założeniach przyjętych w zadaniu firma ma zasoby płynne wystarczające do pokrycia bieżących zobowiązań (bez sprzedaży zapasów). Nie jest to jednak pełna ocena bezpieczeństwa finansowego, bo nie uwzględnia m.in. terminów zapadalności i jakości należności.
Dlaczego pozostałe wyniki są błędne
- 20% i 10% zwykle pojawiają się, gdy ktoś pomyli składniki licznika (np. weźmie tylko jedną pozycję zamiast sumy płynnych aktywów) albo błędnie przeliczy procent (np. podzieli przez 100 dwa razy).
- 230% jest typowym skutkiem zaniżenia mianownika (np. nieuwzględnienie części zobowiązań krótkoterminowych) albo wzięcia niewłaściwej wartości z tabeli (np. innego okresu lub innej kategorii zobowiązań).
Wskazówka egzaminacyjna
Po obliczeniu sprawdź sens ekonomiczny: jeśli w tabeli płynne aktywa są zbliżone do zobowiązań krótkoterminowych, wynik powinien być bliski 100%; jeśli są dużo mniejsze, wskaźnik będzie zdecydowanie poniżej 100%.
