Wskaźnik rentowności kapitałów własnych (często opisywany jako ROE) informuje, ile zysku przypada na jednostkę kapitału własnego. W praktyce odpowiada na pytanie: jak efektywnie przedsiębiorstwo wykorzystuje środki właścicieli (kapitał własny), aby wypracować zysk.
Odpowiedź "kapitałów własnych" jest właściwa, ponieważ sama istota tego wskaźnika polega na odniesieniu wyniku (zysku) właśnie do kapitału własnego jako bazy. To kluczowe w ocenie opłacalności dla właścicieli i inwestorów.
Pozostałe propozycje są błędne z typowych powodów:
- "aktywów trwałych" – aktywa trwałe to tylko część majątku jednostki. Wskaźniki rentowności mogą odnosić zysk do aktywów (np. rentowność aktywów), ale wtedy baza obejmuje aktywa (zwykle ogółem), a nie wyłącznie aktywa trwałe.
- "kapitałów obcych" – kapitały obce (zobowiązania) są źródłem finansowania, ale rentowność kapitałów własnych nie mierzy zysku na jednostkę finansowania obcego. To inny obszar analizy (np. koszt długu, dźwignia finansowa), a nie definicja ROE.
- "aktywów obcych" – takie sformułowanie nie jest standardową, precyzyjną kategorią bilansową używaną jako typowa baza wskaźników rentowności w tym kontekście, co sprzyja błędnym skojarzeniom.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj, że nazwa wskaźnika zwykle wskazuje jego bazę (mianownik). Jeśli jest "rentowność kapitału własnego", to zysk odnosimy do kapitału własnego, a nie do majątku (aktywa) ani do długu (kapitał obcy).