Wskaźniki rentowności opisują relację efektu do nakładu. W przypadku rentowności wynagrodzeń nakładem są koszty wynagrodzeń, a efektem – wielkość wskazana w liczniku wzoru (w tym zadaniu: zysk brutto). Dlatego interpretacja wyniku 2,0 brzmi: na każdą 1 zł wydaną na wynagrodzenia przypada 2,00 zł zysku brutto.
Odpowiedź "każda złotówka wydana na wynagrodzenia przyniosła pracodawcy 2,00 zł zysku brutto." jest zgodna z logiką wskaźnika: wskazuje relację "na 1 zł kosztu wynagrodzeń" oraz używa tej samej kategorii efektu (zysk brutto), którą zakłada wzór.
Pozostałe propozycje są niepoprawne z typowych powodów:
- "na jednego pracownika…" zmienia mianownik: to byłaby miara na osobę, a nie na 1 zł kosztu wynagrodzeń (inna konstrukcja wskaźnika).
- "…2,00 zł przychodu" myli kategorie ekonomiczne. Przychód to nie to samo co zysk; zysk uwzględnia koszty. Taka interpretacja pasowałaby do wskaźnika opartego o przychody, ale nie do rentowności liczonej zyskiem.
- "na jednego pracownika … zysku brutto" ponownie miesza jednostkę odniesienia (na pracownika) z rentownością kosztów wynagrodzeń (na złotówkę kosztu).
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdzaj, co stoi w liczniku i mianowniku wzoru. Ta sama wartość liczbowa (np. 2,0) może oznaczać zupełnie coś innego, jeśli zmieni się mianownik (na pracownika, na godzinę, na 1 zł kosztu) albo licznik (przychód vs zysk).
