W potwierdzaniu skuteczności sterylizacji (czyli zdolności procesu do zniszczenia drobnoustrojów, w tym form najbardziej opornych) najbardziej miarodajne są wskaźniki biologiczne. Wynika to z tego, że zawierają one standaryzowany nośnik z przetrwalnikami o określonej oporności. Jeśli po ekspozycji i inkubacji nie dochodzi do wzrostu, oznacza to, że warunki procesu były wystarczające, aby unieszkodliwić żywe mikroorganizmy.
Wskaźniki chemiczne (np. paski/taśmy/integatory) reagują zmianą barwy lub inną reakcją na obecność czynnika sterylizującego i/lub osiągnięcie zadanych parametrów procesu. Jest to informacja bardzo użyteczna do kontroli przebiegu cyklu, ale ma charakter pośredni: wskazuje, że w danym miejscu wsadu wystąpiły określone warunki fizykochemiczne, jednak sama w sobie nie dowodzi, że wszystkie mikroorganizmy zostały zniszczone.
Dlatego odpowiedź "Wskaźnik B" (biologiczny) jest poprawna: odnosi się do metody, która najbliżej ocenia efekt biologiczny procesu.
- Odpowiedź "Wskaźnik A" jest błędna, bo wskaźnik chemiczny nie jest najwyższym poziomem potwierdzenia skuteczności mikrobiologicznej.
- Odpowiedź "Oba wskaźniki są równie wiarygodne" jest błędna, bo oba typy mają różną "siłę dowodu": chemiczny kontroluje warunki, biologiczny kontroluje przeżycie mikroorganizmów.
- Odpowiedź "Żaden z wskaźników nie jest wiarygodny" jest błędna, ponieważ oba typy są stosowane w praktyce, tylko do różnych celów; wskaźniki chemiczne są przydatne do rutynowego monitorowania, a biologiczne do potwierdzania skuteczności.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się sformułowanie "skuteczność sterylizacji", najczęściej chodzi o potwierdzenie mikrobiologiczne, a więc o wskaźnik biologiczny.
