Współczynnik fali stojącej WFS (często spotykany też jako SWR) jest miarą tego, jak duże są odbicia fali w linii zasilającej w porównaniu do fali biegnącej w stronę obciążenia. Gdy impedancja anteny (jako obciążenia) jest dopasowana do impedancji falowej linii (np. kabla koncentrycznego), energia jest skutecznie przekazywana do anteny i nie wraca do nadajnika. Wtedy fala stojąca praktycznie nie powstaje, a WFS dąży do 1.
Odpowiedź "stopień dopasowania impedancyjnego anteny do linii zasilającej tę antenę." jest poprawna, bo WFS wynika bezpośrednio z relacji impedancja anteny ↔ impedancja linii. Im większe niedopasowanie, tym większy współczynnik odbicia, silniejsza fala stojąca, większe straty w torze oraz potencjalnie większe obciążenie stopnia końcowego nadajnika (moc wraca do źródła).
Pozostałe odpowiedzi opisują inne własności anten, ale nie są tym, co mierzy WFS:
- "zdolność anteny do dyskryminacji zakłóceń." – to odnosi się do odporności na zakłócenia, selektywności układu odbiorczego lub doboru polaryzacji/kierunkowości, ale nie jest definicją WFS.
- "sposób ustawienia anteny w stosunku do powierzchni Ziemi." – to dotyczy orientacji i zwykle wiąże się z polaryzacją oraz charakterystyką promieniowania, a WFS dotyczy zjawisk w linii zasilającej i dopasowania.
- "właściwości kierunkowe anteny." – to opis charakterystyki promieniowania (np. dookólna, kierunkowa, zysk), która może być znakomita nawet przy złym dopasowaniu; WFS nie mierzy kierunkowości.
W praktyce technicznej WFS sprawdza się miernikiem SWR lub analizatorem antenowym, aby potwierdzić poprawny montaż złączy, stan kabla i strojenie anteny. Na egzaminie warto zapamiętać skojarzenie: WFS = dopasowanie i odbicia w linii, a nie "kierunkowość/ustawienie/zakłócenia".
