W metodologii analizy sprawozdania finansowego wyróżnia się etap wstępny oraz etap pogłębiony. Pytanie dotyczy właśnie tego pierwszego kroku.
Wstępna analiza sprawozdania finansowego ogranicza się do:
- analizy poziomej (dynamiki) – porównuje się wartości tych samych pozycji sprawozdania w kolejnych okresach. Celem jest uchwycenie kierunku i skali zmian (wzrost/spadek), np. w aktywach, zobowiązaniach, przychodach czy kosztach.
- analizy pionowej (struktury) – bada się, jaki jest udział poszczególnych pozycji w sumie kontrolnej (np. w sumie bilansowej lub w przychodach). Dzięki temu ocenia się budowę majątku i źródeł finansowania oraz strukturę kosztów/przychodów.
Odpowiedź "poziomej i pionowej" jest więc poprawna, bo dokładnie wskazuje dwa narzędzia, które składają się na etap wstępny.
Pozostałe propozycje są niepoprawne, ponieważ dotyczą analizy wskaźnikowej, wykonywanej jako etap kolejny (pogłębiony):
- "płynności finansowej" – wymaga liczenia wskaźników płynności i interpretacji zdolności do regulowania zobowiązań krótkoterminowych.
- "wypłacalności" – dotyczy oceny zdolności do spłaty zobowiązań w dłuższym horyzoncie oraz struktury finansowania, zwykle przez zestaw wskaźników.
- "rentowności i efektywności" – odnosi się do mierników zyskowności (np. relacje zysku do sprzedaży/aktywów/kapitału) oraz sprawności gospodarowania (np. rotacje), a więc również do analizy wskaźnikowej.
W praktyce: najpierw wykonuje się analizę poziomą i pionową, aby szybko zorientować się w trendach i strukturze. Dopiero na tej podstawie decyduje się, które obszary badać wskaźnikowo (np. gdy struktura zobowiązań lub dynamika kosztów budzi wątpliwości).
