W ceramice na podbudowie metalowej warstwy nakłada się w kolejności wynikającej z ich funkcji technologicznej i estetycznej. Najpierw stosuje się opaker, ponieważ jego zadaniem jest przykrycie koloru metalu oraz wytworzenie jednolitego tła barwnego i podłoża pod ceramikę licującą. Gdyby opaker pojawił się później lub na końcu, zaburzałby estetykę i nie spełniłby roli warstwy kryjącej.
Kolejnym etapem jest nałożenie dentyny (masy zębinowej). To ona w największym stopniu odpowiada za barwę korony i jej zasadniczą objętość. Dentyna stanowi "bazę" dla efektów optycznych, dlatego typowo buduje się nią większość konturu anatomicznego.
Następnie stosuje się masę brzegu siecznego, która ma zapewnić przezierność i charakterystyczne efekty optyczne w okolicy siecznej (w odcinku przednim) lub w obszarach wymagających większej translucencji. Umieszczenie jej przed dentyną zwykle utrudnia prawidłowe zbudowanie koloru i kształtu.
Ostatnim etapem jest glazura, czyli warstwa/etap wykończeniowy. Glazurowanie ma na celu uzyskanie gładkiej, błyszczącej powierzchni, która ułatwia higienę, zmniejsza retencję osadów i stabilizuje estetykę. Z tego powodu glazura nie jest warstwą "budującą" kształt – powinna pojawić się na końcu procesu wykończenia.
Dlaczego pozostałe sekwencje są nieprawidłowe? Przestawienie dentyny i masy brzegu siecznego prowadzi do nielogicznego budowania efektów optycznych przed zbudowaniem podstawy koloru. Umieszczanie glazury na początku lub w środku procesu jest sprzeczne z jej funkcją wykończeniową. Rozpoczynanie od innych mas niż opaker ignoruje konieczność maskowania metalu.
