W zaniedbanym parku miejskim "najbardziej odpowiednia metoda" powinna prowadzić do przywrócenia lub wzmocnienia wartości przestrzennych i krajobrazowych obiektu, a nie do przypadkowej zmiany jego charakteru. Dlatego poprawne jest przywrócenie pierwotnego wyglądu na podstawie historycznych zdjęć i planów. Materiały archiwalne pozwalają odtworzyć (lub racjonalnie zrekonstruować) kompozycję: przebieg alejek, osie widokowe, układ wnętrz krajobrazowych, charakter nasadzeń i relacje funkcjonalne. Taka metoda jest typowa dla działań rewaloryzacyjnych, gdy celem jest odnowa obiektu przy poszanowaniu jego tożsamości.
Odpowiedź wprowadzenie dzikiej flory i fauny może kojarzyć się z naturalizacją, ale w kontekście zaniedbanego parku nie jest to jednoznacznie "metoda waloryzacji/rewaloryzacji". Bez określenia celu (np. park naturalistyczny) i bez planu działań może prowadzić do dalszego chaosu, konfliktów z użytkowaniem, a także pogorszenia czytelności układu przestrzennego.
Propozycja budowa dużego centrum handlowego nie stanowi metody pracy nad parkiem, tylko zmianę funkcji terenu i likwidację obiektu zieleni. To rozwiązanie inwestycyjne, nie rewaloryzacyjne.
Podobnie zmiana przeznaczenia na teren przemysłowy oznacza przekształcenie niezgodne z ideą utrzymania i poprawy jakości przestrzeni publicznej parku. W praktyce oznaczałoby to rezygnację z funkcji rekreacyjnej i krajobrazowej.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: gdy pytanie dotyczy obiektu zaniedbanego, a nie nowej inwestycji, szukaj odpowiedzi, która bazuje na diagnozie stanu i odtwarzaniu/porządkowaniu (np. dokumentacja historyczna, inwentaryzacja, uczytelnienie kompozycji), a nie na całkowitej zmianie przeznaczenia terenu.
