W ukorzenianiu sadzonek (także tui) kluczowe są właściwości fizyczne podłoża: stała, umiarkowana wilgotność przy jednoczesnym dostępie tlenu do podstawy sadzonki. Na etapie tworzenia kalusa i korzeni przybyszowych zbyt mokre, zlewne podłoże podnosi ryzyko gnicia, a zbyt suche powoduje więdnięcie i zahamowanie procesu ukorzeniania.
Odpowiedź "Torf zmieszany z piaskiem" jest poprawna, ponieważ torf poprawia retencję wody i utrzymanie wilgotności, a piasek zwiększa przepuszczalność i napowietrzenie. Taka mieszanka sprzyja równowadze: nie tworzy długotrwałych zastoisk wody, a jednocześnie nie przesycha tak gwałtownie jak podłoża o przewadze frakcji grubych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe:
- "Żwir zmieszany z piaskiem" – to podłoże jest zwykle zbyt gruboziarniste i słabo zatrzymuje wodę. Sadzonki łatwiej tracą turgor, a w praktyce trzeba bardzo precyzyjnie sterować podlewaniem/mgłą, co zwiększa ryzyko niepowodzeń.
- "Piasek zmieszany z perlitem" – taka mieszanka może być bardzo przepuszczalna i lekka, ale w porównaniu z torfem często gorzej stabilizuje wilgotność w strefie podstawy sadzonki. Przy niedostatecznej retencji łatwo o przesuszenie, szczególnie przy ukorzenianiu w małych pojemnikach lub w warunkach o niższej wilgotności powietrza.
- "Torf zmieszany z ziemią gliniastą" – glina zwiększa zwięzłość i skłonność do zaskorupiania oraz ogranicza przestrzenie powietrzne. To utrudnia oddychanie tkanek i sprzyja zastojom wody, co jest niekorzystne dla sadzonek.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy ukorzeniania, wybieraj odpowiedzi opisujące podłoże lekkie, przepuszczalne i utrzymujące wilgotność, a odrzucaj mieszanki skrajne: bardzo ciężkie (glina) albo bardzo "suche" i jałowe (żwir z piaskiem).
