Audiometria impedancyjna to grupa obiektywnych badań oceniających mechanikę i funkcjonowanie ucha środkowego. W praktyce klinicznej najczęściej kojarzy się ją z tympanometrią oraz oceną odruchów strzemiączkowych. Badania te nie polegają na wyznaczaniu progu słyszenia (jak w audiometrii tonalnej), tylko na analizie tego, jak układ ucha środkowego reaguje na bodźce akustyczne i zmiany ciśnienia.
Stwierdzenie "Jest to metoda badania słuchu, która ocenia funkcję środkowego ucha" jest prawdziwe, bo właśnie tę część narządu słuchu (błonę bębenkową, jamę bębenkową, kosteczki słuchowe) opisuje wynik tympanometrii/impedancji. To ważne np. przy podejrzeniu niedosłuchu przewodzeniowego.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawdziwe z typowych powodów:
- Twierdzenie, że metoda jest "stosowana tylko u dorosłych" jest błędne, bo badania impedancyjne są wykonywane również u dzieci i niemowląt (dobiera się tylko właściwy sposób postępowania i interpretacji).
- Zdanie, że jest "zawsze stosowana jako pierwsza" jest błędne: kolejność badań zależy od celu diagnostyki, wieku pacjenta i objawów. Czasem zaczyna się od wywiadu i otoskopii, czasem od badań obiektywnych.
- Stwierdzenie, że jest "zbyt skomplikowana do stosowania u dzieci" myli trudność interpretacji z możliwością wykonania. Sam pomiar jest krótki i rutynowy, natomiast wyzwaniem może być współpraca pacjenta – co nie oznacza, że badanie jest nieprzydatne w pediatrii.
Na egzaminie warto zapamiętać: audiometria impedancyjna = ocena ucha środkowego, a nie "słyszenia w dB".
