Integrowana ochrona roślin (IPM) polega na łączeniu i właściwym doborze różnych metod ograniczania agrofagów, tak aby osiągnąć skuteczność przy możliwie najmniejszym ryzyku dla ludzi, środowiska i organizmów pożytecznych. W praktyce oznacza to korzystanie z działań profilaktycznych (np. właściwe terminy uprawy, zmianowanie, dobór odmian, higiena plantacji), monitoringu oraz metod bezpośrednich (mechanicznych/biologicznych), a środki chemiczne traktuje się jako element uzupełniający, stosowany rozważnie.
Odpowiedź mówiąca, że integrowana ochrona roślin polega na wykorzystaniu różnych metod (biologicznej, chemicznej, agrotechnicznej itd.) jest poprawna, bo oddaje istotę IPM: wielometodowość i dopasowanie narzędzi do sytuacji w uprawie.
Stwierdzenie o wykorzystaniu tylko jednej metody jest błędne, ponieważ zaprzecza idei "integrowania" działań. Takie podejście zwykle zwiększa ryzyko nieskuteczności i może prowadzić do narastania problemu (np. odporności lub szybkiego nawrotu szkodnika).
Stwierdzenie o wykorzystaniu tylko chemicznych środków ochrony roślin jest nieprawdziwe: sama chemia nie jest IPM, bo pomija prewencję, monitoring i metody niechemiczne, a dodatkowo może zwiększać presję selekcyjną i ryzyko pozostałości.
Stwierdzenie o wykorzystaniu tylko biologicznych środków również jest błędne. Metody biologiczne są ważnym elementem IPM, ale IPM nie ogranicza się do nich — obejmuje także działania agrotechniczne, mechaniczne oraz (w razie potrzeby) chemiczne dobrane racjonalnie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedzi pojawia się słowo "tylko", często oznacza to nadmierne zawężenie definicji. IPM z definicji opiera się na łączeniu metod i podejmowaniu decyzji w oparciu o obserwacje.
