Ruch obrotowy (w kinematyce bryły sztywnej) to taki ruch, w którym ciało obraca się wokół pewnej osi obrotu. Kluczową cechą jest to, że wszystkie punkty ciała mają tory będące okręgami o środkach leżących na osi obrotu. Punkty położone dokładnie na osi nie zakreślają okręgu (ich promień wynosi 0), ale nadal "należą" do ruchu obrotowego jako część obracającego się ciała.
Odpowiedź "Jest to ruch, w którym wszystkie punkty ciała poruszają się po okręgach." trafia w istotę definicji: opisuje ruch bryły, a nie tylko jednego punktu, i wskazuje charakterystyczny tor ruchu w obrocie.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo nie opisują mechanizmu ruchu obrotowego bryły sztywnej:
- "…punkt porusza się wzdłuż prostej." – to typowy opis ruchu postępowego (liniowego) punktu. W pojeździe będzie to np. ruch tłoka w cylindrze (w przybliżeniu posuwisto-zwrotny), a nie obrót wału.
- "…punkt porusza się po krzywej." – to sformułowanie zbyt ogólne. Punkt w ruchu obrotowym faktycznie porusza się po okręgu (który jest krzywą), ale wiele innych ruchów też jest "po krzywej" (np. parabola, cykloida). Sama informacja "krzywa" nie identyfikuje obrotu.
- "…punkt porusza się wzdłuż spirali." – spirala może opisywać złożony ruch, np. gdy punkt jednocześnie obraca się i przesuwa wzdłuż osi. Nie jest to podstawowa definicja czystego ruchu obrotowego bryły.
W kontekście techniki samochodowej ruch obrotowy występuje bardzo często (wał korbowy, koła, wirniki). Rozumienie tej definicji pomaga odróżnić zjawiska wirujące od posuwistych, a także poprawnie interpretować pojęcia takie jak prędkość kątowa czy moment obrotowy.
