W systemie ochrony zdrowia w Polsce publiczne szpitale w typowym ujęciu finansują udzielanie świadczeń głównie poprzez rozliczenia z płatnikiem publicznym, czyli instytucją kontraktującą i opłacającą świadczenia ze środków publicznych. Dlatego stwierdzenie: "Narodowy Fundusz Zdrowia jest głównym źródłem finansowania dla publicznych szpitali" jest zasadniczo zgodne z logiką funkcjonowania systemu.
Stwierdzenie o tym, że opłaty za usługi są głównym źródłem finansowania publicznych szpitali, jest mylące. Opłaty pacjentów mogą występować w określonych sytuacjach (np. świadczenia poza koszykiem, usługi dodatkowe), ale nie stanowią typowego "głównego" filaru finansowania publicznego udzielania świadczeń.
Opcje odnoszące się do prywatnych gabinetów lekarskich również mogą wprowadzać błąd, bo ich model finansowania bywa zróżnicowany: część działa w oparciu o płatności bezpośrednie pacjentów, część realizuje świadczenia w ramach umów z płatnikiem publicznym. Wskazanie "składek na ubezpieczenie zdrowotne" jako głównego źródła dla prywatnych gabinetów jest zbyt uproszczone, ponieważ składki są źródłem środków systemu, ale gabinet otrzymuje zapłatę w formie rozliczenia świadczeń (a nie "składkę" jako taką) albo w formie opłaty pacjenta.
Podobnie twierdzenie o dotacjach z budżetu państwa jako głównym źródle dla prywatnych gabinetów jest w typowym ujęciu nieadekwatne: dotacje mogą dotyczyć wybranych programów czy zadań, ale nie są standardowym dominującym mechanizmem bieżącego finansowania prywatnej praktyki.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o "główne źródło finansowania" warto najpierw rozróżnić podmiot publiczny i prywatny, a następnie pomyśleć o dominującym mechanizmie (kontrakt/rozliczenie świadczeń vs płatność bezpośrednia), zamiast kierować się pojedynczymi wyjątkami.
