W maszynach ogrodniczych kluczowe części (konstrukcja nośna, napęd, elementy robocze mające kontakt z glebą lub roślinami) pracują w warunkach drgań, udarów i tarcia. Z tego powodu najczęściej stosuje się materiały metalowe, bo łączą wysoką wytrzymałość (na rozciąganie, zginanie, skręcanie) z odpowiednią twardością i odpornością na zużycie. Metale dają się też łatwo łączyć (np. spawanie, śruby) i naprawiać, co jest istotne w eksploatacji sprzętu.
Stwierdzenie o częstym użyciu ceramiki bywa mylące: choć ceramika może mieć dobrą odporność chemiczną i cieplną, to typowo cechuje ją kruchość. W maszynach narażonych na uderzenia (kamienie, twarde grudki ziemi) kruchość jest poważną wadą, więc ceramika nie jest "częstym" materiałem konstrukcyjnym całych maszyn.
Teza, że kompozyty są rzadko używane wyłącznie z powodu kosztów, jest zbyt uproszczona. Kompozyty rzeczywiście mogą być droższe, ale w praktyce ich stosowanie zależy od wymagań: masy, sztywności, tłumienia drgań, odporności na czynniki atmosferyczne oraz możliwości serwisowania. W wielu urządzeniach spotyka się je w wybranych elementach, lecz nie oznacza to automatycznie, że są "rzadko używane" w każdej kategorii maszyn.
Stwierdzenie, że tworzywa sztuczne są najczęściej używane, także jest nieprecyzyjne: tworzywa są cenne (lekkość, odporność na korozję), ale najczęściej służą do osłon, obudów, uchwytów i elementów pomocniczych. Dla części przenoszących duże obciążenia mechaniczne lub pracujących w ścieraniu zwykle potrzebne są metale. Dlatego odpowiedź wskazująca na dominację materiałów metalowych najlepiej oddaje typową praktykę konstrukcyjną maszyn ogrodniczych.
