W obróbce skrawaniem (np. toczeniu, frezowaniu, wierceniu) materiał jest oddzielany w postaci wióra. Do procesu trzeba dostarczyć energię, a znacząca część tej energii zamienia się w ciepło. Dzieje się tak głównie z dwóch powodów: (1) odkształcenie materiału w warstwie skrawanej oraz w tworzącym się wiórze, (2) tarcie na styku wióra z powierzchnią natarcia narzędzia oraz tarcie na powierzchni przyłożenia. Skutkiem jest nagrzewanie wióra, narzędzia i często także przedmiotu obrabianego, dlatego stwierdzenie o powstawaniu ciepła jest zgodne z fizyką procesu.
Stwierdzenie "Obróbka skrawaniem zawsze prowadzi do powstawania dużych ilości odpadów" jest problematyczne, bo ilość wiórów zależy od naddatku i objętości usuwanego materiału. W wielu operacjach usuwa się niewielką ilość materiału (np. lekkie planowanie, wykończenie), a wióry mogą być łatwo zbierane i poddawane recyklingowi, więc nie każdorazowo opisuje się to jako "duże ilości odpadów".
Teza o "zawsze dużych ilościach pyłu" również nie pasuje do większości klasycznych operacji skrawania, gdzie dominują wióry, a pył jest typowy raczej dla procesów ściernych lub szczególnych warunków (np. obróbka materiałów kruchych, niewłaściwe odciągi). Podobnie "zawsze duże ilości hałasu" nie jest pewnikiem: hałas zależy od obrabiarki, mocowania, narzędzia, prędkości skrawania, stanu technicznego oraz osłon i obudów.
W praktyce technik/mechanik powinien kojarzyć, że ciepło w strefie skrawania wpływa na trwałość ostrza, jakość powierzchni i dokładność wymiarową, dlatego stosuje się odpowiednie parametry, chłodziwa oraz przerwy technologiczne, gdy jest to potrzebne.
