Na dzień bilansowy nie wszystkie konta związane z kosztami muszą być "wyzerowane". Kluczowe jest rozróżnienie, czy konto jest kontem wynikowym (służy do ustalenia wyniku okresu), czy też jest kontem ewidencyjnym kosztów produkcji, którego saldo może odzwierciedlać składnik majątku.
Odpowiedź "Koszty działalności podstawowej" jest poprawna, ponieważ to konto gromadzi koszty związane z wytworzeniem produktów. Jeżeli na koniec roku część produkcji nie jest zakończona, saldo debetowe tego konta może odpowiadać wartości produkcji w toku. Taka wartość nie jest kosztem sprzedanego okresu, lecz stanowi element zapasów (aktywa obrotowe), który przechodzi na kolejny okres.
Pozostałe propozycje nie są prawidłowe w kontekście salda końcowego na koniec roku:
- "Koszt sprzedanych wyrobów" – jest typowym kontem wynikowym, ujmującym koszt odnoszony do sprzedaży danego okresu. Na koniec roku powinno zostać zamknięte przez przeniesienie na wynik finansowy, więc saldo końcowe nie powinno pozostawać.
- "Straty nadzwyczajne" – również ma charakter wynikowy (wpływa na wynik okresu). Zamyka się je na koniec roku, dlatego saldo końcowe nie powinno wystąpić.
- "Rozliczenie kosztów działalności" – to konto rozliczeniowe, służące do przeksięgowań kosztów. Co do zasady na koniec okresu powinno zostać rozliczone (zamknięte), aby nie pozostawiać salda, które utrudniałoby interpretację sprawozdania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy wśród opcji pojawia się konto, którego saldo może oznaczać produkcję w toku lub inny składnik zapasów, jest to silny sygnał, że może ono wykazywać saldo na dzień bilansowy.
