W modelu relacyjnym potrzebujemy sposobu, aby jednoznacznie wskazać każdy rekord (wiersz) w relacji (tabeli). Służy do tego klucz główny: jest to wybrany spośród możliwych kandydatów minimalny zestaw atrybutów, który identyfikuje każdy rekord.
W treści podano kluczowe cechy definicyjne:
- jednoznaczna identyfikacja – nie mogą istnieć dwa różne rekordy o tych samych wartościach klucza,
- unikalność – wartości klucza nie powtarzają się,
- niepustość – wartości nie mogą być puste,
- minimalność – nie da się usunąć atrybutu z zestawu i zachować jednoznacznej identyfikacji.
Dlatego poprawne jest określenie "głównym".
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych pojęć:
- "obcym" – klucz obcy identyfikuje rekord w innej (lub tej samej) tabeli i zapewnia spójność powiązań między tabelami. Nie jest z definicji "wybranym identyfikatorem rekordów tej relacji", tylko odwołaniem do klucza w relacji nadrzędnej.
- "złożonym" – klucz złożony mówi, że klucz składa się z więcej niż jednego atrybutu. To cecha konstrukcyjna klucza, a nie nazwa roli pełnionej jako główny identyfikator. Klucz główny może być złożony, ale nie musi.
- "kandydującym" – klucz kandydujący to taki, który mógłby zostać kluczem głównym (spełnia własności jednoznacznej identyfikacji i minimalności), lecz nie został wybrany jako główny. W praktyce wybiera się jeden klucz główny, a pozostałe kandydaty mogą być egzekwowane np. jako unikalne.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w definicji pojawiają się jednocześnie "unikalny", "niepusty" i "jednoznacznie identyfikuje rekord", najczęściej chodzi o klucz główny jako podstawowy identyfikator w tabeli.
