Wycena rozchodu zapasów metodą FIFO opiera się na założeniu, że pierwsze przyjęte do magazynu składniki zapasów są pierwsze wydawane. W praktyce, gdy magazyn wydaje towar (sprzedaż, kompletacja, przesunięcie), wartość tego rozchodu przypisuje się najpierw do najstarszej partii przyjęcia, a dopiero po jej "wyczerpaniu" przechodzi do kolejnych dostaw.
Odpowiedź "pierwszej" jest poprawna, bo dokładnie oddaje sens FIFO: rozchód zaczyna się od dostawy przyjętej jako pierwsza (najwcześniejsza w czasie).
Pozostałe odpowiedzi są błędne, ponieważ:
- "ostatniej" opisuje logikę odwrotną (rozchód od najnowszej dostawy), co nie jest FIFO, tylko podejście przeciwstawne.
- "najtańszej" sugeruje wybór według kryterium ceny, a FIFO nie wybiera partii po cenie, lecz po kolejności przyjęcia. Najtańsza partia może być zarówno pierwsza, jak i dowolna inna.
- "najdroższej" również opiera się na kryterium ceny, a nie na czasie przyjęcia. W metodzie FIFO "najdroższa" partia nie ma specjalnego pierwszeństwa.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się kryteria "najtańsze/najdroższe", zwykle są to dystraktory. Dla FIFO kluczowe jest hasło: kolejność dostaw (pierwsze weszło, pierwsze wyszło), czyli chronologia przyjęć do magazynu.
