W przypadku tabletek o przedłużonym (zmodyfikowanym) uwalnianiu kluczowa jest nienaruszalność postaci leku. Taka tabletka jest zaprojektowana tak, aby substancja czynna uwalniała się stopniowo w przewidywalnym tempie. Dzięki temu uzyskuje się stabilniejsze stężenia leku i mniejsze wahania efektu terapeutycznego.
Dlatego informacja "o konieczności połknięcia tabletki w całości" jest właściwym elementem poradnictwa przy wydawaniu postaci o przedłużonym uwalnianiu. Uszkodzenie tabletki (mechaniczne lub przez rozpuszczenie) może spowodować zmianę profilu uwalniania i w praktyce doprowadzić do uwolnienia większej ilości substancji w krótszym czasie niż zamierzono. W lekach przeciwcukrzycowych takie zaburzenie może zwiększać ryzyko działań niepożądanych, w tym zbyt silnego działania hipoglikemizującego.
Odpowiedź "o konieczności podzielenia tabletki" jest nieprawidłowa, bo dzielenie bywa dopuszczalne głównie wtedy, gdy producent wyraźnie to przewiduje (np. określona kreska podziału i odpowiednia informacja w dokumentacji). W przypadku postaci o przedłużonym uwalnianiu podział często niszczy system kontrolowanego uwalniania.
Odpowiedź "o możliwości rozgryzienia i przeżucia tabletki" jest błędna, ponieważ rozgryzienie niemal zawsze narusza strukturę odpowiedzialną za stopniowe uwalnianie i może prowadzić do "dawki jednorazowej" zamiast planowanego uwalniania w czasie.
Odpowiedź "o możliwości rozpuszczenia tabletki przed zażyciem" także jest błędna: rozpuszczanie zmienia postać leku i może całkowicie znieść mechanizm przedłużonego uwalniania. Jeśli pacjent ma trudności z połykaniem, właściwą praktyką jest skierowanie do lekarza w celu doboru innej postaci leku lub innego preparatu, a nie modyfikowanie tabletki na własną rękę.
