Pojęcie aktu normatywnego odnosi się do dokumentu, który ustanawia normy prawne, czyli reguły postępowania mające charakter:
- generalny (kierowane do pewnej klasy adresatów, a nie do jednej konkretnej osoby),
- abstrakcyjny (dotyczą typowych sytuacji powtarzalnych, a nie jednego jedynego zdarzenia),
- wiążący w ramach danego systemu prawa, ponieważ został wydany przez uprawniony organ w przewidzianej formie.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie: "Jest to dokument zawierający normy prawne." Definicja ta oddaje kluczową cechę aktu normatywnego: jego funkcją jest stanowienie prawa, a nie tylko jego interpretowanie czy ocenianie.
Odpowiedź "Jest to decyzja sądu dotycząca interpretacji prawa." jest nieprawidłowa, ponieważ orzeczenia sądów zasadniczo nie stanowią aktu normatywnego: odnoszą się do konkretnych spraw i są przejawem stosowania prawa (nawet jeśli zawierają elementy wykładni).
Odpowiedź "Jest to procedura tworzenia nowego prawa." także jest błędna: procedura to proces (ciąg czynności), a akt normatywny jest rezultatem tego procesu w postaci dokumentu zawierającego normy.
Odpowiedź "Jest to system wartości społecznych wpływających na tworzenie prawa." miesza porządki: wartości i normy społeczne mogą wpływać na prawodawstwo, ale nie są aktem normatywnym, bo nie mają formy prawnie określonego dokumentu ustanawiającego normy prawne.
W praktyce (również w obszarze ochrony przeciwpożarowej) rozróżnienie tych pojęć pomaga odróżnić dokumenty, które nakładają obowiązki, od dokumentów pomocniczych (orzeczeń, procedur wewnętrznych czy zasad etycznych).
