W aparacie blokowym kluczowe jest to, że elementy aparatu mają wymusić określone, zaplanowane ustawienie żuchwy względem szczęki. Dlatego pracę laboratoryjną rozpoczyna się od zestawienia modeli szczęki i żuchwy w zgryzie konstrukcyjnym, czyli w takim ustawieniu, które wynika z planu leczenia (ustalonego przez lekarza i przeniesionego do pracowni w postaci rejestratu zwarcia).
Dlaczego "konstrukcyjny" jest właściwy?
Zgryz konstrukcyjny nie opisuje tego, jak pacjent naturalnie zagryza, tylko jak powinien zagryzać w aparacie, aby uzyskać efekt terapeutyczny (np. korektę relacji szczęk lub prowadzenie wzrostu). Zestawienie modeli w tym położeniu jest punktem wyjścia do prawidłowego zaprojektowania płyty i bloków, tak aby po włożeniu aparatu pacjent ustawiał żuchwę zgodnie z założeniem leczenia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Pierwotnym – sugeruje ustawienie "wyjściowe"/początkowe, ale nie jest to pojęcie opisujące terapeutyczne, zaplanowane ustawienie szczęk do wykonania aparatu. Wybranie takiej opcji prowadziłoby do pracy bez odniesienia do celu leczenia.
- Nawykowym – to ustawienie, w którym pacjent zwykle zagryza. W wielu wadach zgryzu właśnie to ustawienie jest nieprawidłowe i nie powinno być bezkrytycznie przenoszone na aparat, bo aparat ma korygować warunki zgryzowe, a nie je utrwalać.
- Wtórnym – kojarzy się ze stanem powstałym później (np. po adaptacji, zmianach, utracie zębów lub leczeniu). Nie jest to pojęcie właściwe do wskazania położenia konstrukcyjnego służącego projektowaniu aparatu blokowego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się aparat, który ma ustawiać żuchwę (aparat czynnościowy/blokowy), to modele zwykle zestawia się w położeniu planowanym (konstrukcyjnym), a nie w położeniu "tak jak pacjent zagryza na co dzień".
