W miejscu styku elementów wykonanych z różnych metali (np. element nośny i aluminiowa blacha płaszcza ochronnego) może powstać układ sprzyjający korozji kontaktowej, nazywanej też galwaniczną. Warunkiem jej rozwoju jest zwykle obecność elektrolitu (wilgoć, woda opadowa, kondensat) oraz bezpośredni kontakt elektryczny metali o różnym potencjale.
Wykonanie warstwy zabezpieczającej w strefie styku pełni praktycznie rolę separacji (przekładki) i/lub bariery ochronnej: ogranicza kontakt elektryczny i utrudnia dopływ elektrolitu do szczeliny. Dzięki temu zmniejsza się prawdopodobieństwo utworzenia "ogniwa" i przyspieszonego niszczenia mniej szlachetnego elementu w parze.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: "korozji kontaktowej"?
Bo to właśnie ten typ korozji jest typowy dla połączeń dwóch różnych metali w obecności wilgoci, a warstwa zabezpieczająca ma na celu przerwanie warunków jej zajścia (kontakt/elektrolit).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Zawilgocenia materiałów" – zawilgocenie zależy głównie od szczelności płaszcza, detali obróbek, wentylacji, mostków i warunków eksploatacji. Warstwa w punkcie styku metali nie jest podstawowym środkiem zapobiegania zawilgoceniu całego układu izolacji.
- "Rozszerzalności materiałów" – rozszerzalność cieplna jest cechą fizyczną materiału i nie "powstaje" ani nie znika od zastosowania warstwy zabezpieczającej. Można ją jedynie kompensować detalami (ślizgi, dylatacje), ale nie jest to to samo zjawisko.
- "Korozji wżerowej" – wżery są charakterystyczne dla lokalnych, punktowych ognisk korozji zależnych od środowiska i pasywacji, ale pytanie dotyczy przede wszystkim ryzyka wynikającego z kontaktu różnych metali. Warstwa w strefie styku ma cel przede wszystkim antygalwaniczny, a nie typowo "przeciwwżerowy".
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "styk" dwóch elementów metalowych (szczególnie różnych) oraz "warstwa separująca/zabezpieczająca", najczęściej testowana jest umiejętność rozpoznania ryzyka korozji kontaktowej.
