KWALIFIKACJA PGF5 - CZERWIEC 2016

PYTANIE NR 4.
Wykonanie wydruku cyfrowego o formacie 297 x 420 mm przy pełnym polu zadruku wymaga zastosowania podłoża o formacie
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Format 297×420 mm to A3 jako wymiar gotowego wydruku.
Aby uzyskać pełne pole zadruku (druk do krawędzi po docięciu), drukuje się na arkuszu większym niż format końcowy, z zapasem na spad i tolerancję cięcia. Dlatego właściwe jest podłoże w formacie SRA3, a nie A3/A4.

Pełne wyjaśnienie:

Wymiar 297 × 420 mm odpowiada formatowi A3, ale w pytaniu kluczowe jest sformułowanie: "przy pełnym polu zadruku". Oznacza to, że obraz ma sięgać do samej krawędzi gotowego arkusza, bez białej ramki. Taki efekt uzyskuje się w praktyce przez:

  • zastosowanie spadu (zapas grafiki poza formatem końcowym),
  • wydruk na większym arkuszu niż format netto,
  • docięcie do wymiaru 297 × 420 mm po druku.

Dlatego poprawna jest odpowiedź "SRA3", bo to format arkusza produkcyjnego stosowany właśnie po to, aby po uwzględnieniu spadów i tolerancji cięcia otrzymać gotowy format A3 z drukiem do krawędzi.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?

  • "A3" – to format gotowego wyrobu. Przy druku do krawędzi zwykle nie daje bezpiecznego zapasu na spad i docięcie, więc istnieje ryzyko pojawienia się niezadrukowanych marginesów.
  • "A4" – jest mniejszy od wymaganego formatu 297 × 420 mm, więc nie pozwoli uzyskać A3 po docięciu.
  • "SRA2" – to arkusz jeszcze większy; może być wykorzystywany w innych zastosowaniach (np. inna impozycja lub większy zapas), ale w kontekście typowego doboru podłoża dla pojedynczego A3 "na spad" nie jest właściwą, standardową odpowiedzią.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy pojawia się "pełne pole zadruku", automatycznie rozważ format arkusza większy od formatu netto – pytanie zwykle sprawdza rozróżnienie "format gotowy" vs "format do druku i obróbki".

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Pełne pole zadruku oznacza, że obraz/kolor ma dochodzić do krawędzi gotowego arkusza po docięciu, bez białego marginesu. W praktyce wymaga to spadu (zapasowego zadruku poza format netto) oraz cięcia po wydruku.
Papier A3 odpowiada wymiarowi finalnemu. Przy druku do krawędzi potrzebujesz dodatkowego zapasu na spad i tolerancję cięcia, bo cięcie nigdy nie jest idealnie "co do dziesiątej milimetra". Arkusz większy niż A3 minimalizuje ryzyko białych krawędzi.
Format netto to wymiar gotowego produktu po obróbce (np. 297×420 mm). Format arkusza do druku jest większy, bo uwzględnia spady, pasery i margines technologiczny. Egzamin często pyta o format podłoża "przed docięciem", nie o wymiar finalny.
Spad to obszar grafiki wyprowadzony poza format końcowy, który zostanie odcięty. Dzięki niemu, nawet przy drobnych odchyłkach cięcia, kolor lub zdjęcie nadal wypełnia krawędź. Bez spadu łatwo o białą ramkę, szczególnie przy pełnym zadruku.
Większe arkusze (SRA) stosuje się, gdy po druku przewiduje się docięcie do formatu końcowego, potrzebne są spady albo znaczniki cięcia. Są też użyteczne przy impozycji kilku użytków na jednym arkuszu oraz przy pracach wymagających większych marginesów technologicznych.
Najczęstszy błąd to wybór formatu gotowego (np. A3), mimo że pytanie dotyczy arkusza do druku przy pełnym zadruku. Uczniowie pomijają spad i docięcie. Pomaga zasada: "druk do krawędzi = arkusz większy niż format netto".
W ustawieniach dokumentu (np. w programach składu) znajduje się sekcja "Bleed/Spad". Należy ustawić wartość spadu i upewnić się, że elementy tła wychodzą poza linię cięcia. Dodatkowo w eksporcie PDF włącza się znaczniki cięcia i uwzględnienie spadu.
Nie zawsze. Część urządzeń nie drukuje fizycznie do samej krawędzi arkusza, dlatego w produkcji często drukuje się na większym formacie i docina. Nawet gdy urządzenie ma tryb "borderless", tolerancje podawania papieru i cięcia nadal przemawiają za stosowaniem spadów.
Brak spadu zwykle skutkuje białymi paskami przy krawędzi po docięciu albo koniecznością zmniejszenia projektu, by ukryć niedodruk. W produkcji to ryzyko reklamacji, strat materiału i czasu. Spad oraz większy arkusz dają bezpieczny margines technologiczny.
Warto opanować serię A (formaty końcowe) oraz zasadę doboru większego arkusza do druku "na spad". Ćwicz zadania: format gotowy → jaki arkusz produkcyjny → docięcie. Dobrą metodą jest też praca na przykładach impozycji i obróbki po druku.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 47% zdających egzamin. trudne

Eksperci podkreślają: "Dlatego właściwe jest podłoże w formacie SRA3, a nie A3/A4."

Źródła:

  • ISO 216:2007, "Writing paper and certain classes of printed matter — Trimmed sizes — A and B series", tabela formatów serii A (A3 = 297 × 420 mm)
  • ISO 217:2013, "Paper — Untrimmed sizes — RA and SRA series", opis serii RA/SRA (formaty arkuszy nieobciętych do druku)
  • Adobe InDesign User Guide (Adobe Help Center) – hasło dotyczące bleed/spad i potrzeby druku poza krawędź oraz docięcia, https://helpx.adobe.com/indesign/using/bleeds-slugs-printers-marks.html - accessed 2026-02-27

Materiały:

  • Dokumentacja DTP (ustawienia spadów i znaczników cięcia w programach składu)
  • Normy formatów papieru (seria A oraz arkusze RA/SRA)
  • Instrukcje producentów maszyn/drukarek cyfrowych dotyczące maksymalnych formatów arkusza

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego