W fleksografii obraz drukujący jest przenoszony z formy wypukłej na podłoże (np. tekturę falistą). Kluczowe jest to, że drukujące elementy formy są podniesione względem tła, a sama forma musi dobrze dopasować się do nierówności podłoża. Dlatego w zadruku tektury falistej powszechnie wykorzystuje się formy fotopolimerowe (elastyczne płyty), które po naświetlaniu i obróbce tworzą wypukły relief.
Odpowiedź "wypukłych form fotopolimerowych" pasuje do zasady działania fleksografii: druk wypukły + elastyczna forma + farby o odpowiedniej lepkości dozowane zwykle wałkiem rastrowym. Takie formy umożliwiają stabilny kontakt z podłożem i są typowe w produkcji opakowań z tektury.
Pozostałe propozycje wskazują inne techniki i inne typy form:
- "sita jedwabne" odnoszą się do sitodruku, gdzie farba jest przeciskana przez oczka siatki w miejscach niezasłoniętych emulsją. Mechanizm nie jest wypukłym reliefem fotopolimeru.
- "aluminiowe płyty presensybilizowane" kojarzą się z drukiem płaskim (offsetowym), gdzie różnica między obrazem a tłem wynika z własności hydrofilowych/hydrofobowych, a nie z wypukłości formy.
- "grawerowane cylindry miedziowane" są typowe dla wklęsłodruku, w którym farba znajduje się w zagłębieniach (komórkach) cylindra i jest przenoszona na podłoże po zgarnięciu nadmiaru raklem.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się fleksografia, najpierw skojarz ją z hasłami "druk wypukły", "elastyczna forma", "fotopolimer". Gdy pojawiają się "cylindry grawerowane" myśl o wklęsłodruku, a przy "płycie aluminiowej" o offsecie.
