U niemowlęcia (do 1. roku życia) technika ucisków klatki piersiowej różni się od techniki stosowanej u dzieci starszych i dorosłych, ponieważ klatka piersiowa jest mniejsza, bardziej podatna na urazy, a serce i struktury śródpiersia są bliżej powierzchni.
Odpowiedź "dwóch palców" jest właściwa, ponieważ uciski u niemowlęcia wykonuje się zwykle opuszkami dwóch palców ułożonych na dolnej połowie mostka (nie na brzuchu i nie na żebrach). Taka technika pozwala zachować precyzję, kontrolować głębokość oraz utrzymać prawidłowy kierunek ucisku prostopadle do mostka.
Odpowiedź "złożonych dłoni" jest nieprawidłowa: splecione dłonie nie są standardową techniką ucisków, a dodatkowo oznaczałyby zbyt dużą powierzchnię nacisku i utratę kontroli nad siłą, co u niemowlęcia zwiększa ryzyko urazów.
Odpowiedź "jednego palca" jest nieprawidłowa, bo pojedynczy palec ma zbyt małą powierzchnię podparcia i zwykle utrudnia stabilne, rytmiczne uciski; łatwiej też o ucisk w niewłaściwym miejscu lub punktowe przeciążenie tkanek.
Odpowiedź "nasady dłoni" (jak w RKO dorosłych) również jest błędna w przypadku niemowlęcia: ta technika jest przeznaczona dla większych poszkodowanych. U niemowląt mogłaby powodować zbyt duże obciążenie i niepotrzebne urazy.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal kategorię wiekową (niemowlę vs dziecko), a dopiero potem dobierz technikę ucisków. To najczęstszy punkt, w którym zdający "automatycznie" przenoszą schemat z RKO dorosłych.
