W lakowaniu bruzd kluczowe jest uzyskanie trwałego połączenia materiału uszczelniającego ze szkliwem. Po mechanicznym oczyszczeniu powierzchni, wypłukaniu i dokładnym osuszeniu bruzd wykonuje się wytrawianie szkliwa kwasem ortofosforowym. Ten etap tworzy na szkliwie mikroporowatość (mikroszorstkość), dzięki czemu lak szczelinowy może lepiej zwilżyć i zakotwiczyć się w strukturze szkliwa. W praktyce skuteczność zabiegu w dużej mierze zależy od suchości pola oraz prawidłowej kolejności kroków.
Odpowiedź "wytrawić 37% kwasem ortofosforowym" pasuje do momentu opisanego w pytaniu: bruzdy są już oczyszczone, wypłukane i osuszone, więc następny logiczny etap w procedurze adhezyjnej to przygotowanie szkliwa do związania z materiałem.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe na tym etapie?
- "pokryć lakiem szczelinowym" – aplikacja laku następuje po przygotowaniu szkliwa (w tym po wytrawieniu, a następnie ponownym wypłukaniu i osuszeniu). Jeśli pominie się wytrawianie, wzrasta ryzyko słabej retencji i odklejenia materiału.
- "naświetlić lampą polimeryzacyjną" – polimeryzacja ma sens dopiero wtedy, gdy lak (materiał światłoutwardzalny) został już nałożony. Naświetlanie "gołego" szkliwa nie zastępuje etapu przygotowania powierzchni.
- "pogłębić wiertłem" – pogłębianie bruzd nie jest standardowym elementem klasycznego lakowania profilaktycznego; może wiązać się z niepotrzebną ingerencją w tkanki i nie wynika bezpośrednio z opisanej sekwencji kroków.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o procedury warto "układać" czynności w łańcuch: oczyszczenie → płukanie → osuszenie → przygotowanie adhezyjne (wytrawianie) → dalsze etapy pracy z materiałem (aplikacja, polimeryzacja, kontrola). To pomaga unikać typowego błędu mylenia momentu naświetlania z momentem przygotowania powierzchni.
