Przy sklejaniu arkuszy papieru istotne są nie tylko własności kleju, ale też reakcja podłoża. Większość papierów wchłania wilgoć (jest higroskopijna). Jeśli klej ma nadmierną zawartość wody (jest zbyt rozcieńczony lub nałożono go zbyt "mokro"), woda wnika w strukturę arkusza, a włókna celulozowe pęcznieją. Gdy zwilżenie jest nierównomierne (np. miejscowo większa ilość kleju), arkusz pracuje różnie w różnych strefach, co prowadzi do falowania/pofałdowania i utraty płaskości.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: "pofałdowanie arkuszy papieru"?
To typowy, bezpośredni skutek nadmiernego zawilgocenia papieru w procesach introligatorskich: arkusz odkształca się podczas zwilżania i/lub w trakcie dosychania, co daje widoczne fale.
- "zestarzenie się błony klejowej" – starzenie to zwykle proces długotrwały (czas, temperatura, utlenianie, UV), a nie natychmiastowy efekt zbyt dużej ilości wody w kleju podczas klejenia.
- "spienienie się kleju" – pienienie jest najczęściej skutkiem intensywnego mieszania, napowietrzenia, nieprawidłowego dozowania dodatków lub pracy urządzeń, a nie samego faktu, że klej ma więcej wody.
- "zżółknięcie sklejanego materiału" – żółknięcie wiąże się zwykle ze starzeniem materiału, składem chemicznym, światłem lub temperaturą; nie jest typowym, bezpośrednim efektem nadmiernej ilości wody w kleju przy sklejaniu arkuszy.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się "nadmiar wody", szukaj skutków związanych z wilgocią w papierze: falowanie, paczenie, deformacje oraz dłuższy czas schnięcia.
