Profilaktyka próchnicy obejmuje działania, których celem jest zapobieganie powstaniu ubytków lub zahamowanie rozwoju zmian na wczesnym etapie. Do metod profilaktyki miejscowej zalicza się m.in. lakowanie bruzd i szczelin (stosowanie laków szczelinowych). Zabieg polega na uszczelnieniu anatomicznych zagłębień na powierzchniach żujących, które są trudne do oczyszczania i sprzyjają zaleganiu płytki nazębnej. Dzięki temu zmniejsza się ryzyko demineralizacji i rozwoju próchnicy w tych miejscach.
Odpowiedź "stosowanie laków szczelinowych" jest więc spójna z kategorią metod profilaktycznych oraz z praktyką gabinetu stomatologicznego, szczególnie u dzieci i młodzieży oraz u pacjentów z podwyższonym ryzykiem próchnicy.
Pozostałe propozycje nie są metodami profilaktyki próchnicy:
- "uzupełnianie braków zębowych" dotyczy leczenia odtwórczego/protetycznego (przywracanie funkcji i estetyki po utracie tkanek lub zębów). Jest to interwencja po wystąpieniu problemu, a nie zapobieganie próchnicy.
- "stosowanie mioterapii" odnosi się do ćwiczeń i postępowania ukierunkowanego na mięśnie, funkcje narządu żucia lub parafunkcje. Może wspierać leczenie wad/zaburzeń czynnościowych, ale nie jest standardową metodą profilaktyki próchnicy.
- "wykonywanie ekstrakcji zębowych" to zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu zęba. Jest to leczenie (często ostateczne) powikłań lub stanów nieodwracalnych, a nie działanie zapobiegawcze.
W przygotowaniu do egzaminu warto zapamiętać prostą zasadę: profilaktyka ma zmniejszać ryzyko choroby (np. uszczelnianie bruzd, fluoryzacja, instruktaż higieny), a leczenie usuwa skutki choroby (wypełnienia, ekstrakcje, uzupełnienia protetyczne).
