Skala Katza (Katz ADL) jest narzędziem oceny samodzielności w podstawowych czynnościach życia codziennego (ADL). Obejmuje typowo takie obszary jak: kąpiel/mycie, ubieranie, korzystanie z toalety, przemieszczanie, kontynencja oraz jedzenie. Wynik zapisywany w dokumentacji ma szybko pokazać, czy osoba wymaga pomocy przy czynnościach podstawowych, czy wykonuje je samodzielnie.
Interpretacja wyniku 6 punktów (w wersji punktowej) odpowiada sytuacji, w której podopieczny jest samodzielny we wszystkich ocenianych obszarach. Dlatego poprawna jest odpowiedź: "podopieczny jest sprawny w zakresie podstawowych czynności życiowych".
Odpowiedź "podopieczny jest znacznie niesprawny w zakresie podstawowych czynności życiowych" jest nieprawidłowa, ponieważ opisuje stan przeciwny do maksymalnej samodzielności. Taki wniosek byłby zgodny raczej z niską punktacją lub z informacją o zależności w wielu ADL.
Odpowiedź "u podopiecznego istnieje wysokie ryzyko upadków w trakcie samodzielnego przemieszczania się" jest nieprawidłowa, bo skala Katza nie jest skalą ryzyka upadków. Ryzyko upadku ocenia się innymi narzędziami (np. dedykowanymi skalami upadków) oraz wywiadem i obserwacją, a nie samą punktacją ADL.
Odpowiedź "podopieczny cierpi na rozległe odleżyny" również jest nieprawidłowa, ponieważ skala Katza nie ocenia stanu skóry ani odleżyn. Odleżyny wymagają osobnej oceny (oględziny skóry, klasyfikacja zmian, analiza czynników ryzyka).
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: skale ADL/IADL mówią o samodzielności, a nie o konkretnych powikłaniach (odleżyny) czy ryzykach (upadki). Gdy w pytaniu pojawia się skala Katza, kluczowe jest skojarzenie jej z oceną niezależności w czynnościach podstawowych.
