Polecenie ls służy do listowania zawartości katalogu. Opcja -l (tzw. long listing format) zmienia sposób prezentacji wyników na szczegółowy, wielokolumnowy. Dzięki temu nie widzisz tylko nazw plików, ale również ich kluczowe atrybuty.
Typowy wiersz wyniku ls -l zawiera kolejno:
- Typ i uprawnienia (np. znak - dla pliku zwykłego lub d dla katalogu oraz ciąg praw dostępu w stylu rwx).
- Liczbę dowiązań (ile twardych linków wskazuje na dany inode).
- Właściciela pliku.
- Grupę pliku.
- Rozmiar (zwykle w bajtach, zależnie od ustawień/aliasów).
- Znacznik czasu (najczęściej czas ostatniej modyfikacji).
- Nazwę pliku lub katalogu.
Dlatego poprawny wybór to taki, który pokazuje dokładnie ten układ: po lewej widać prawa dostępu i typ, a dalej dane o właścicielu, grupie, rozmiarze i dacie. Zrzuty, które przedstawiają wyłącznie nazwy w kilku kolumnach, listing z innym narzędziem lub wynik zawierający inne charakterystyczne pola (np. typowe dla innych poleceń) nie odpowiadają działaniu ls -l.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj w wyniku ciągu znaków podobnego do -rw-r--r-- albo drwxr-xr-x. To najszybciej rozpoznawalny element ls -l, odróżniający go od prostego ls bez opcji.
