W doborze formy organizacji montażu kluczowe są: wielkość i złożoność wyrobu, liczba części oraz typ produkcji (jednostkowa, małoseryjna, wielkoseryjna itp.). Dla wyrobów małogabarytowych, o niewielu częściach i w produkcji małoseryjnej zwykle priorytetem jest elastyczność, krótkie przygotowanie stanowiska oraz możliwość wykonywania kilku czynności przez jednego montażystę na jednym stanowisku.
Z tego powodu najbardziej typowa jest forma stacjonarna niepodzielna: wyrób pozostaje na jednym stanowisku, a montaż nie jest rozbijany na wyspecjalizowane, odrębne stanowiska lub odcinki linii. Takie podejście ogranicza potrzebę budowania przepływu międzyoperacyjnego, zmniejsza wymagania dotyczące transportu wewnętrznego i ułatwia zmianę asortymentu między seriami.
- Odpowiedź "stacjonarna podzielna" oznacza większą specjalizację i podział procesu na odcinki/stanowiska. To bywa korzystne, gdy jest dużo operacji, wyższa powtarzalność albo gdy uzasadnia to bilansowanie pracy, ale przy małej liczbie części i małych seriach często generuje zbędne przezbrojenia i organizacyjne koszty.
- Odpowiedź "ruchowa z ruchem swobodnym" sugeruje przepływ wyrobów pomiędzy stanowiskami, gdzie rytm nie jest ściśle wymuszony. To rozwiązanie ma sens, gdy wyrób przechodzi przez kolejne operacje na wielu stanowiskach, a organizacja przepływu daje korzyści skali. Przy małej złożoności i krótkich seriach zwykle jest to przerost formy nad treścią.
- Odpowiedź "ruchowa z ruchem wymuszonym" jest charakterystyczna dla linii o ustalonym takcie (np. przenośniki, potoki), gdzie opłacalność wynika z dużej powtarzalności i stabilnego programu produkcji. W małoseryjności trudniej to uzasadnić ekonomicznie i organizacyjnie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się zestaw cech typu "mały wyrób + mało części + małoseryjnie", najpierw rozważ formę stacjonarną, a dopiero potem wariant podzielny/niepodzielny, oceniając potrzebę specjalizacji i przepływu.
