Po dezynfekcji chemicznej preparatami na bazie aldehydów kluczowym etapem jest dokładne usunięcie pozostałości środka. Glutaraldehyd może pozostawać na powierzchni wyrobu, a w przypadku części materiałów także w pewnym stopniu "utrzymywać się" dłużej na skutek interakcji z tworzywem. Z tego powodu w praktyce większy nacisk kładzie się na dłuższe zanurzenie w wodzie i intensywne płukanie wyrobów wykonanych z polimerów i elastomerów.
Odpowiedź "Silikonowe, lateksowe oraz z PCV." jest właściwa, ponieważ są to materiały, przy których ryzyko pozostawania resztek chemicznych po dezynfekcji bywa większe niż przy powierzchniach bardzo gładkich i chemicznie obojętnych. Dokładne płukanie ma znaczenie praktyczne: zmniejsza ryzyko działania drażniącego/toksycznego pozostałości na tkanki pacjenta oraz ryzyko narażenia personelu podczas dalszej obsługi.
Pozostałe propozycje są mniej trafne z punktu widzenia logiki materiałowej i praktyki dekontaminacji:
- "Szklane, ceramiczne oraz metalowe." – te materiały zwykle mają gładkie, nieporowate powierzchnie i łatwiej z nich usunąć pozostałości środka podczas standardowego płukania (przy zachowaniu procedury).
- "Metalowe, gumowe oraz z silikonu." – zawiera częściowo właściwy trop (guma/silikon), ale dodanie metalu czyni odpowiedź nieprecyzyjną; metal nie jest typowym wskazaniem do "dłuższego" płukania z tego samego powodu co elastomery.
- "Lateksowe, z PCV oraz szklane." – miesza materiały wymagające wzmożonego płukania (lateks, PCV) z materiałem, dla którego ten argument jest słabszy (szkło).
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o płukanie po dezynfekcji aldehydami myśl o tworzywach i elastomerach, które mogą "trzymać" resztki środka, a nie o materiałach typowo gładkich, jak szkło czy ceramika.
