Żeliwo to stop żelaza o stosunkowo dużej zawartości węgla, którego mikrostruktura (często z wydzieleniami grafitu) powoduje, że materiał jest zazwyczaj mniej plastyczny i bardziej kruchy niż typowe stale konstrukcyjne. Z tego powodu żeliwo w praktyce przemysłowej bardzo często otrzymuje się jako wyrób o finalnym lub bliskim finalnemu kształcie poprzez odlewanie ciekłego metalu do formy.
Odpowiedź "odlewania." jest właściwa, bo odlewanie pozwala:
- uzyskać złożone kształty (korpusy, obudowy, podstawy maszyn) bez wymuszania dużych odkształceń plastycznych,
- pracować z materiałem, który słabo znosi intensywne odkształcanie,
- ograniczyć ryzyko pęknięć typowych dla obróbki plastycznej materiałów kruchych.
Pozostałe metody są typowe dla przeróbki plastycznej materiałów dobrze odkształcalnych:
- "walcowania." – stosowane głównie do wytwarzania blach, prętów i profili ze stali oraz metali nieżelaznych; dla typowych żeliw nie jest to proces dominujący ze względu na kruchość,
- "przeciągania." – używane do uzyskiwania prętów/drutów o mniejszym przekroju; wymaga dobrej ciągliwości materiału,
- "kucia." – pozwala poprawiać własności przez zgniot i kształtowanie na gorąco, ale znów wymaga materiału, który nie pęka przy odkształcaniu; dlatego jest charakterystyczne raczej dla stali niż dla większości żeliw.
W praktyce mechanika-montera ważna jest umiejętność skojarzenia: jeżeli detal jest z żeliwa i ma masywną, skomplikowaną geometrię (np. korpus pompy, łoże obrabiarki), to najczęściej będzie to odlew, a dalsze etapy to obróbka skrawaniem, wiercenie i ewentualnie obróbka cieplna.
