W sortymentacji drewna okrągłego (stosowanej w praktyce leśnej i tartacznej) kluczowe jest rozróżnienie dłużycy, kłody i wyrzynka według długości. Pytanie dotyczy górnej granicy dla wyrzynka, czyli takiej długości, której ten sortyment nie może przekroczyć.
Dlaczego poprawne jest "2,6 m"?
Wyrzynek jest definiowany jako drewno okrągłe wielkowymiarowe o krótkich długościach, którego zakres długości kończy się na 2,6 m. Ta wartość jest granicą klasyfikacyjną: element dłuższy (od 2,7 m) nie jest już wyrzynkiem, tylko przechodzi do kategorii kłody. W praktyce ma to bezpośredni wpływ na ewidencję, wycenę i przeznaczenie surowca.
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne?
- "1,5 m" – to długość, która może występować w zakresie wyrzynka, ale nie jest jego maksymalną dopuszczalną długością. Wskazuje raczej na mylenie przykładowej długości z wartością graniczną.
- "2,0 m" – podobnie: mieści się w przedziale długości wyrzynka, lecz nie stanowi górnej granicy sortymentu. Błąd często wynika z zaokrąglania i upraszczania progów.
- "1,2 m" – to również możliwa długość krótkiego odcinka, ale zdecydowanie nie jest limitem. Wybór takiej wartości może wynikać z intuicyjnego skojarzenia, że wyrzynek to "bardzo krótki kawałek".
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj parę graniczną 2,6/2,7 m: do 2,6 m to wyrzynek, a od 2,7 m zaczyna się kłoda. W zadaniach praktycznych ta różnica jednego decymetra jest celowo testowana, bo wpływa na klasyfikację i rozliczenie surowca.
