W MR "wysoka rozdzielczość przestrzenna" oznacza zdolność rozróżniania drobnych szczegółów anatomicznych. W praktyce dla obrazu 2D kluczowa jest rozdzielczość w płaszczyźnie obrazu (in-plane), czyli rozmiar piksela w dwóch kierunkach. W uproszczeniu rozmiar piksela wynika z tego, jak duży obszar anatomiczny obejmuje obraz (pole widzenia, FoV) oraz na ile elementów (próbek) ten obszar dzielimy w rekonstrukcji (matryca obrazująca).
Jeśli FoV jest mniejsze, a matryca większa, to ten sam (lub mniejszy) obszar jest "podzielony" na więcej elementów. Skutkiem jest mniejszy piksel, a więc możliwość zobaczenia i rozdzielenia drobniejszych struktur. Dlatego odpowiedź "zmniejszenie wielkości FoV i zwiększenie matrycy obrazującej" prowadzi do poprawy rozdzielczości przestrzennej.
- "Zwiększenie wielkości FoV i zwiększenie matrycy obrazującej" nie jest jednoznacznie korzystne: większe FoV samo w sobie zwiększa piksel, a dopiero odpowiednio duży wzrost matrycy mógłby to skompensować. W typowym ujęciu zasady doboru parametrów nie jest to wskazanie "na poprawę" rozdzielczości.
- "Zwiększenie wielkości FoV i zmniejszenie matrycy obrazującej" pogarsza rozdzielczość podwójnie: rośnie obszar obrazowania i spada liczba próbek, więc piksel staje się większy.
- "Zmniejszenie wielkości FoV i zmniejszenie matrycy obrazującej" daje efekt mieszany: mniejsze FoV dąży do poprawy rozdzielczości, ale mniejsza matryca ją pogarsza. Bez dodatkowych założeń nie jest to typowa metoda uzyskania wysokiej rozdzielczości.
W praktyce klinicznej technik elektroradiolog musi pamiętać, że zwiększanie rozdzielczości (mniejsze piksele) zwykle wpływa na inne parametry jakości, m.in. może obniżać SNR i wydłużać czas akwizycji. Dlatego dobiera się ją do wskazania klinicznego: wysoką dla małych struktur, niższą dla przeglądowych sekwencji.
