Wysokość dźwięku to cecha, którą opisujemy jako "niski" lub "wysoki" ton. W fizycznym opisie fali akustycznej odpowiada jej przede wszystkim częstotliwość drgań (liczba drgań w jednostce czasu, wyrażana w hercach). Zależność jest bezpośrednia: większa częstotliwość oznacza wyższą wysokość dźwięku, a mniejsza częstotliwość – niższą.
Odpowiedź "częstotliwości drgań fali akustycznej" jest więc poprawna, bo to ten parametr determinuje, jaką wysokość rozpoznaje słuch w typowych warunkach.
Pozostałe propozycje są mylące, bo dotyczą innych cech dźwięku:
- "Sposobu pobudzenia drgań" – może zmieniać barwę (np. inne harmoniczne przy szarpnięciu, uderzeniu, dmuchnięciu) oraz wpływać na przebieg narastania i zaniku dźwięku, ale nie jest podstawowym czynnikiem wysokości.
- "Czasu drgań źródła dźwięku" – to w praktyce czas trwania dźwięku; dłuższe lub krótsze brzmienie nie oznacza wyższego lub niższego tonu.
- "Siły wzbudzenia drgań" – zwykle zwiększa amplitudę, a więc głośność (natężenie), nie zaś częstotliwość. Mocniejsze uderzenie w instrument często brzmi głośniej, ale nie musi być wyższe.
W kontekście informatyki i multimediów to rozróżnienie jest ważne: przy analizie audio (np. widma) wysokość wiąże się z częstotliwością składowej podstawowej, głośność z amplitudą, a barwa z rozkładem harmonicznych.
