Podatek dochodowy od osób prawnych (CIT) jest daniną związaną z dochodością działalności, a nie z samą skalą operacji (np. liczbą pracowników czy wielkością produkcji). W ujęciu rachunkowym najbliższym pojęciem, które pokazuje rezultat działalności przed obciążeniem podatkiem dochodowym, jest wynik finansowy brutto. Dlatego w zadaniach egzaminacyjnych często wskazuje się, że wysokość CIT zależy od wyniku brutto (jako punktu wyjścia do ustalenia podstawy opodatkowania).
Odpowiedź "wyniku finansowego brutto" jest właściwa, ponieważ wynik brutto prezentuje rezultat działalności zanim zostanie ujęty podatek dochodowy. W praktyce rozliczeń podatkowych wynik brutto bywa następnie korygowany o pozycje podatkowe (np. koszty nieuznawane podatkowo lub przychody zwolnione), aby ustalić dochód podatkowy, od którego oblicza się podatek.
Odpowiedź "wyniku finansowego netto" jest nieprawidłowa w tym sensie, że wynik netto jest już po opodatkowaniu. Gdyby podatek zależał od wyniku netto, powstawałoby błędne koło: wynik netto zależy od podatku, a podatek od wyniku netto. To typowa pułapka pojęciowa.
Odpowiedzi "wielkości produkcji firmy" oraz "wielkości zatrudnienia w firmie" są błędne, ponieważ są to miary skali działalności, które mogą wpływać na przychody i koszty, ale nie stanowią bezpośredniej podstawy naliczenia CIT. Dwie firmy o tej samej produkcji lub zatrudnieniu mogą mieć zupełnie różne wyniki i w konsekwencji różne obciążenie CIT.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się "brutto" i "netto" przy podatkach dochodowych, zwykle prawidłowe jest "brutto", bo "netto" oznacza wynik po uwzględnieniu podatku.
