Wysokość pola pracy (czyli wysokość, na której znajduje się zasadnicza powierzchnia robocza) dobiera się w ergonomii przede wszystkim do:
- pozycji pracy (tu: stojąca),
- charakteru czynności (tu: obróbka ręczna ciężkich odlewów),
- cech użytkownika (tu: mężczyźni – inne typowe wymiary antropometryczne niż dla kobiet),
- wymagań siłowych i zakresu ruchu.
Prace ciężkie (wymagające użycia znacznej siły, docisku, uderzeń, pracy narzędziem o większym oporze) zwykle wykonuje się na niższej wysokości niż prace lekkie i precyzyjne. Niższa wysokość pozwala:
- utrzymać barki w bardziej neutralnym ustawieniu (mniej unoszenia),
- skuteczniej przenosić siłę na narzędzie (możliwość "dociążenia" ruchem tułowia),
- zmniejszyć statyczne obciążenie obręczy barkowej i przedramion,
- ograniczyć zmęczenie podczas długotrwałej pracy.
Dlatego odpowiedź "750–900 mm" jest właściwa dla tego typu stanowiska i tej grupy użytkowników. Pozostałe zakresy są typowe raczej dla innych warunków:
- "700–850 mm" może być zbyt niskie dla wielu mężczyzn, co zwiększa skłon tułowia i może nasilać dolegliwości odcinka lędźwiowego, zwłaszcza gdy brak możliwości regulacji stanowiska.
- "900–950 mm" to wysokość bardziej zbliżona do prac średnich lub lżejszych, gdzie nie potrzeba tak dużego "dociążania" narzędzia; przy pracy ciężkiej mogłaby sprzyjać unoszeniu barków i szybszemu zmęczeniu.
- "1000–1100 mm" jest charakterystyczne raczej dla prac precyzyjnych lub montażowych wykonywanych wysoko, gdzie potrzebna jest dobra kontrola wzrokowa i drobne ruchy – dla pracy ciężkiej byłoby to na ogół za wysoko.
W praktyce BHP warto pamiętać, że podane zakresy są wartościami orientacyjnymi: w realnym zakładzie dąży się do dopasowania stanowiska do pracowników (np. regulacja wysokości, podesty, organizacja odkładania detali), bo w przeciwnym razie rośnie ryzyko przeciążeń układu mięśniowo-szkieletowego.
