Własność oznaczana symbolem Rm odnosi się do zachowania materiału w warunkach rozciągania i jest kojarzona z momentem, w którym materiał osiąga graniczny poziom obciążenia prowadzący do zniszczenia (zerwania/rozerwania). Dlatego odpowiedź "odporności konstrukcji na rozrywanie" najlepiej oddaje sens tego parametru: im wyższe Rm, tym większą "siłę" (w sensie naprężeń) element może przenieść, zanim pęknie.
Pozostałe propozycje odwołują się do innych zjawisk i innych parametrów:
- "częstotliwości drgań własnych konstrukcji" dotyczy zagadnień dynamiki (masa, sztywność, warunki podparcia). Parametry wytrzymałościowe z próby statycznej nie wyznaczają bezpośrednio częstotliwości drgań własnych.
- "odporności konstrukcji na odkształcenia trwałe" jest bliżej pojęć związanych z uplastycznieniem (początkiem odkształceń nieodwracalnych). W praktyce wiąże się to z granicą plastyczności lub umowną granicą plastyczności, a nie z Rm.
- "odporności konstrukcji na odkształcenia sprężyste" odnosi się do sprężystości i zależy od parametrów opisujących sztywność materiału (np. modułu sprężystości). Można mieć materiał bardzo sztywny, ale wcale nie o najwyższej wytrzymałości na rozerwanie, i odwrotnie.
Na egzaminie warto zapamiętać rozdzielenie ról: sprężystość opisuje, jak materiał się odkształca przy obciążeniu, plastyczność mówi, kiedy zaczyna się odkształcenie trwałe, a Rm wiąże się z granicznym poziomem obciążenia prowadzącym do pęknięcia w rozciąganiu. To ułatwia wybór właściwej odpowiedzi nawet wtedy, gdy sformułowania w zadaniu są skrótowe.
