Wskaźnik BMI (Body Mass Index) służy do orientacyjnej oceny stanu odżywienia na podstawie wzrostu i masy ciała. Liczy się go ze wzoru:
BMI = masa ciała (kg) / [wzrost (m)]2
W zadaniu wzrost wynosi 170 cm, więc najpierw trzeba go przeliczyć na metry: 170 cm = 1,70 m. Następnie obliczamy kwadrat wzrostu: 1,702 = 2,89. Teraz dzielimy masę przez otrzymaną wartość:
75 / 2,89 ≈ 25,95, co po zaokrągleniu do jednego miejsca po przecinku daje 26,0.
Interpretacja wyniku (klasyfikacja dla osób dorosłych) jest następująca: 18,5–24,9 to masa prawidłowa, 25,0–29,9 to nadwaga, a wartości od 30,0 wzwyż wskazują na otyłość. Zatem BMI ≈ 26,0 oznacza nadwagę.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 22,5 – masa prawidłowa: taki wynik mógłby wyjść przy innej masie (niższej) lub gdy ktoś błędnie policzy potęgę albo podstawi inne dane.
- 19,0 – niedowaga: to typowy efekt poważnego błędu w obliczeniach (np. użycia 170 jako "metrów" lub innego niepoprawnego przeliczenia), bo przy 75 kg i 170 cm BMI nie może być tak niskie.
- 30,0 – otyłość: taka wartość byłaby możliwa przy wyższej masie lub niższym wzroście. W tym zadaniu wynik 26,0 nie przekracza progu otyłości.
W praktyce opiekuna medycznego BMI jest sygnałem przesiewowym: przy nadwadze warto zwrócić uwagę na nawyki żywieniowe, poziom aktywności, ograniczenia ruchowe i przekazać informację osobie uprawnionej (np. pielęgniarce/lekarzowi) zgodnie z zakresem kompetencji.
