W przygotowaniu materiałów rastrowych do druku ważna jest efektywna rozdzielczość w rozmiarze docelowym. Jeżeli zeskanowany obraz zostanie później powiększony w programie DTP lub w procesie przygotowania do druku, to liczba próbek obrazu (pikseli) "rozciąga się" na większą powierzchnię. Skutkiem jest spadek efektywnej rozdzielczości i pogorszenie ostrości (miękki obraz, widoczna pikseloza lub utrata detalu).
Praktyczna zasada używana w prepress jest prosta: rozdzielczość skanowania należy zwiększyć wprost proporcjonalnie do planowanej zmiany skali. Oznacza to, że:
- gdy obraz ma być wydrukowany w skali 1:1, skanuje się go z rozdzielczością odpowiadającą wymaganiom druku,
- gdy obraz ma być wydrukowany większy (np. 2×), trzeba zeskanować go z odpowiednio większą rozdzielczością, aby po powiększeniu zachować jakość.
W tym zadaniu powiększenie wynosi 2×, więc przyjmuje się rozdzielczość skanowania 2× większą od typowej wartości docelowej. Dlatego poprawne jest 600 dpi (praktycznie: 600 ppi w kontekście obrazu).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- 300 dpi – przy powiększeniu 2× efektywnie dawałoby ok. połowę tej wartości w formacie docelowym, co zwykle jest niewystarczające dla fotografii wielobarwnej przeznaczonej do druku.
- 1 200 dpi – jest to wartość znacznie zawyżona względem typowej potrzeby wynikającej wyłącznie z powiększenia 2×; może zwiększyć rozmiar pliku i obciążenie obróbki bez proporcjonalnego wzrostu jakości na wydruku.
- 2 400 dpi – skrajnie wysoka wartość, zwykle stosowana w specyficznych zastosowaniach (np. drobne detale, niektóre materiały archiwalne), a nie jako standardowa konsekwencja powiększenia 2× w typowym druku.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się konkretna skala powiększenia/zmniejszenia, najpierw pomyśl o proporcji: powiększenie k razy → wymagana rozdzielczość skanowania rośnie k razy, aby utrzymać podobną jakość w rozmiarze końcowym.
