W przygotowaniu materiałów rastrowych do druku kluczowe jest pojęcie rozdzielczości efektywnej: to rozdzielczość, jaką będzie miał obraz po umieszczeniu go w dokumencie i przeskalowaniu do docelowego formatu.
Jeżeli obraz ma zostać w druku powiększony 4-krotnie (w sensie długości i szerokości), to liczba pikseli "rozciąga się" na większy obszar. W efekcie rozdzielczość na jednostkę długości maleje proporcjonalnie do skali: efektywna rozdzielczość = rozdzielczość pliku / skala powiększenia.
Dla druku wysokiej jakości bardzo często przyjmuje się wartość około 300 dpi jako cel (wartość praktyczna zależna m.in. od rastra i dystansu oglądania). Skoro po powiększeniu 4× rozdzielczość spadnie 4×, to aby po skalowaniu nadal mieć ~300 dpi, trzeba zapewnić 4× więcej na starcie:
300 dpi × 4 = 1200 dpi.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 600 dpi – po powiększeniu 4× dałoby tylko ok. 150 dpi, co często skutkuje widoczną pikselozą lub utratą ostrości.
- 300 dpi – po powiększeniu 4× spadłoby do ok. 75 dpi, czyli zdecydowanie za mało dla typowego druku fotograficznego w dobrej jakości.
- 2400 dpi – odpowiadałoby założeniu 600 dpi jako celu po powiększeniu 4×; w typowych pracach poligraficznych byłoby to zwykle przewymiarowane i niepotrzebnie zwiększałoby rozmiar pliku oraz czas obróbki.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze ustal, czy mowa o skali liniowej (szerokość/wysokość). Jeśli skala dotyczy wymiarów, rozdzielczość zmienia się w tej samej proporcji (×2, ×3, ×4), a nie do kwadratu.
